Teatr Wielu Kultur. Informacje o prowadzących - Muzeum Śląskie

Japonia

mgr Aleksandra Capiga - Łochowicz  
Absolwentka japonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego i Treningu kreatywności i artterapii Podyplomowego Studium Terapii i Treningu Grupowego Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Zgłębia tajniki tańca butoh od 2000 roku. Naukę butoh rozpoczęła od udziału w warsztatach prowadzonych przez Atsushiego Takenouchiego, następnie przez prawie rok uczęszczała na treningi prowadzone przez Joan Laage. Pół roku spędziła w Sapporo, studiując butoh pod okiem tancerza i profesora psychologii Toshiharu Kasaia (Itto Mority). Obecnie rozpoczęła studia w Polskim Instytucie Psychoterapii Tańcem i ruchem DMT. Od trzech lat prowadzi stałe warsztaty butoh w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” oraz występuje z improwizacjami tanecznymi na scenach krakowskich klubów. Jest również autorką pierwszej na rynku książki o butoh napisanej w języku polskim Bunt ciała – Butoh Hijikaty.

mgr Wioletta Laskowska-Smoczyńska
Japonistka, tłumaczka, absolwentka UJ i Toyo University w Tokio. Na co dzień pracuje w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autorka publikacji i przekładów z zakresu literatury i kultury Japonii (między innymi: W. Laskowska, Wczesna literatura japońska, [w:] Historia Literatury Światowej, T. 12, Pinnex, Kraków 2006; J. Conder, Kwiaty Japonii, [w:] Estetyka japońska, red. K. Wilkoszewska, T. I, Universitas, Kraków 2001; T. Screech, Erotyczne obrazy japońskie 1700–1820, rozdz. VI, Universitas, Kraków 2002; D. Keene, Uczuciowość kobieca w okresie Heian, w: Estetyka japońska, red. K. Wilkoszewska, T. II, Universitas, Kraków 2005). Autorka koncepcji multimedialnego katalogu towarzyszącego wystawie Zaproszenie do yūgen. Maski i kostiumy teatru nō. Obecnie w Muzeum „Manggha” jest prezentowana wystawa jej autorstwa: Akira Kurosawa. W stulecie urodzin.

Afryka

mgr Zuzanna Głowacka
Teatrolog, specjalizuje się w zagadnieniach teatru lalkowego, absolwentka teatrologii UJ, kierownik literacki Teatru Lalki, Maski i Aktora Groteska. W latach 2000–2001 prowadziła w Turcji badania na temat teatru cieni karagöz. W 2002 prowadziła badania nad afrykańskim teatrem społecznym – Theatre for Development, Europuppets, Magnet Theater w Afryce Wschodniej (Nairobi i Kibera).

dr Lucjan Buchalik
Etnolog-afrykanista, dyrektor Muzeum Miejskiego w Żorach (od 2003), Miejskiego Ośrodka Kultury (1990–2002), współpracuje z Instytutem Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Śląskiego (od 1997), pełnomocnik Zarządu Miasta do spraw organizacji Muzeum Miejskiego w Żorach (2001–02).

W latach 1980–86 studiował etnografię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, w 1999 roku ukończył podyplomowe studia muzealnicze na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 2008 roku na Wydziale Historycznym UAM w Poznaniu.
Od 1985 roku prowadzi badania etnologiczne na terenie Afryki. Autor książek: Kolorowy Sahel (2000), Niewolnicy kobiet czyli pokrewieństwo żartów Dogonów i Kurumba (2009) oraz licznych artykułów publikowanych w literaturze fachowej. Redaktor Kalendarzy Żorskich (od 1996) oraz prac Nasze gniazdo. Rowień i Folwarki (2002, wspólnie z Z. Łukaszczykiem), Osiny w latach 1305–2005 (2005).Współtwórca Muzeum Miejskiego w Żorach, przewodniczący Śląskiego Oddziału Stowarzyszenia Muzealników Polskich.

mgr Malwina Bakalarska
Na co dzień pracuje naukowo, badając współczesne zagadnienia społeczne Afryki Zachodniej. Jej pasją jest taniec afrykański, którego uczy się od 2002 roku, interesuje się nim również od strony teoretycznej, kulturoznawczej. W wolnych chwilach, prowadzi warsztaty tańca afrykańskiego dla dzieci, dla studentów i dla dorosłych. Jej nauczycielką była Wioletta Pogorzelska, u której w latach 2002–2006 uczyła się tradycyjnych układów tanecznych pochodzących z rejonów Afryki Zachodniej, głównie z Mali, Gwinei i Senegalu.

Brała również udział w warsztatach u Normy Shulz – ćwicząc choreografie wywodzące się z Gwinei (listopad 2006), jak również u Kameruńczyka Bebe Quali (grudzień 2002) – współczesne tańce afro. Uczestniczyła ponadto w zajęciach opierających się na znaczeniu terapii poprzez taniec afro, w czasie Dni Afrykańskich (Opole, Miejski Ośrodek Kultury, lipiec 2005). Współpracowała z zamieszkałym w Warszawie Togijczykiem – Benoit Le Gros Azeoduvo, ucząc się afrykańskich tańców współczesnych, bazujących na klasycznym balecie i tradycyjnych krokach etnicznych. W maju 2008 roku prowadziła warsztaty tańca afro, z autorską choreografią, w ramach projektu „Tańcz nie walcz” organizowanego przez Stowarzyszenie Praktyków Kultury w Warszawie. W trakcie trzymiesięcznego pobytu w południowo-zachodniej Nigerii w 2008 r. uczyła się tańców ludów Ibo i Joruba z dwiema lokalnymi grupami tanecznymi oraz z indywidualnym nauczycielem – choreografem i zawodowym tancerzem Ebi-Pre-Bai.

Indonezja

dr Janusz Kamocki
Etnograf, w latach 1952–1987 kustosz działu etnografii pozaeuropejskiej Muzeum Etnograficznego w Krakowie, wykładowca (UMCS Lublin, cieszyńska filia UŚ). W Muzeum opracowuje m.in. zbiory jawajskie przywiezione do Polski przez prof. Raciborskiego w roku 1900, przede wszystkim kolekcję lalek i cieni teatru jawajskiego. Przez rok prowadził badania w Indonezji nad teatrem jawajskim, religią ludów pierwotnych tamtego terenu i procesem tworzenia się narodu indonezyjskiego. Autor licznych artykułów naukowych związanych z tematyką indonezyjską oraz popularnej książki Przygoda z Indonezją.

mgr Maria Szymańska 
Absolwentka muzykologii i studentką etnologii Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2005 roku jest członkiem Warszawskiej Grupy Gamelanowej, wraz z którą promuje kulturę i sztukę indonezyjską w Polsce. W roku akademickim 2006/07 studiowała w Indonezji tradycyjny taniec i muzykę w ramach programu stypendialnego „Darmasiswa”. W 2008 roku prowadziła w Surakarcie badania nad tradycyjnymi formami teatru jawajskiego, których efektem jest praca magisterska poświęcona teatrowi Wayang Orang Sriwedari, liczne prelekcje, publikacje oraz wystawy fotografii.

mgr Jadwiga Możdżer  
Aktorka teatralna, reżyser, choreograf, autorka projektów edukacyjnych gdańskiej Mozartiany oraz scenografii Parku Oliwskiego. Założycielka Teatru Tańca SENDRATARI DAMAI. Doktorantka Uniwersytetu Gdańskiego. Autorytet w sprawach kultury i sztuki Indonezji. Dwukrotna Laureatka Stypendium Rządu Indonezyjskiego, Ministerstwa Kultury, Stypendiów Twórczych Miasta Gdańska. Nagrodzona przez Centrum Edukacji Dziecka „Yogya Kids” w Indonezji za działalność edukatorską na rzecz dzieci i nauczycieli indonezyjskich. Laureatka Honorowej Nagrody Ambasadora Republiki Indonezji, nagrodzona za działalność patriotyczną Medalem 70-lecia Powstania Podziemnego Państwa Polskiego.

Warszawska Grupa Gamelanowa działająca przy Ambasadzie Republiki Indonezji
Gamelan (z jawajskiego „uderzanie”) to orkiestra złożona z instrumentów perkusyjnych – metalofonów (gongów i instrumentów sztabkowych) oraz ksylofonów, membranofonów (dwumembranowych bębnów cylindrycznych), uzupełnionych  chordofonami (smyczkową lutnią rebab, cytrą, rzadziej skrzypcami) i aerofonami (bambusowy fletem lub  szałamają). W przeciwieństwie do zespołów charakterystycznych dla cywilizacji zachodniej, gamelan składa się z narzędzi dźwiękowych, którymi, poza nielicznymi wyjątkami, nie można posługiwać się jako instrumentami solowymi. Muzyka gamelanowa przez Jawajczyków, zwana też karawitanem wymaga, precyzyjnej współpracy całego zespołu.



Karpaty i Bałkany

dr Weronika Grozdew - Kołacińska
Wokalistka o bułgarskich korzeniach, dr etnomuzykologii. Absolwentka Liceum Muzycznego w Białymstoku (fortepian, śpiew solowy) oraz Uniwersytetu Warszawskiego (Instytut Muzykologii). Od kilkunastu lat współtworzy projekty muzyczne na pograniczu stylów i kultur, współpracując z wybitnymi artystami i występując na najbardziej prestiżowych scenach muzycznych świata. Jest wielokrotną laureatką konkursu Polskiego Radia „Nowa Tradycja” oraz Folkowego Fonogramu Roku. Dwie płyty z jej udziałem jako solistki były nominowane do muzycznej nagrody Fryderyk. Oprócz działalności artystycznej zajmuje się pracą naukowo-dydaktyczną. Uczestniczy w międzynarodowych konferencjach naukowych.

Jest członkiem International Council for Traditional Music (UNESCO) oraz jurorem na przeglądach folklorystycznych w Polsce. Wykłada w Instytucie Slawistyki Zachodniej i Południowej UW oraz w Instytucie Muzykologii UW (podyplomowe studium etnomuzykologii), wcześniej w Instytucie Muzykologii KUL. Współpracuje z Instytutem Sztuki PAN (Zbiory Fonograficzne), Radiowym Centrum Kultury Ludowej przy Programie 2 Polskiego Radia oraz Muzeum Powstania Warszawskiego. Prowadzi warsztaty śpiewu etnicznego (dla aktorów, nauczycieli szkół muzycznych, pasjonatów muzyki ludowej). Jest autorką publikacji dotyczących muzycznych kultur tradycyjnych.

mgr Michał Kruszona
Historyk, muzeolog, absolwent UAM w Poznaniu, ukończył studia podyplomowe w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej UJ w Krakowie. Pracuje w Muzeum Zamek Górków w Szamotułach. Wcześniej pracował jako nauczyciel historii, sprzedawca samochodów Citroën, dziennikarz „Głosu Wielkopolskiego”, oraz w Domu Pomocy Społecznej dla mężczyzn niepełnosprawnych umysłowo. Publikował między innymi w miesięcznikach: „Zwierciadło” i „W drodze”. Ostatnio najchętniej podróżuje do Ugandy. Autor książek i esejów: Rumunia. Podróże w poszukiwaniu diabła wyd. Zysk i S-ka, Kulturalny atlas ptaków, wyd. Zysk i S-ka, Huculszczyzna. Opowieść kabalistyczna, Karpaccy gospodarze: demony i wilki w pracy zbiorowej W kręgu humanistycznej refleksji nad turystyką kulturową, Kraina ciorby w pracy zbiorowej Ugryźć świat wyd. National Geographic.

Zespół Sarakina
Polsko-bułgarsko-czeska formacja wykonująca muzykę etno-jazzową. Kompozycje i aranżacje z wpływami muzyki bałkańskiej, klasycznej i jazzowej przenoszą klimaty etniczne do muzyki artystycznej. Zespół tworzą profesjonalni muzycy, absolwenci wyższych szkół muzycznych. Grupa istnieje od 1999 roku.
Zespół we współpracy z Polskim Radiem nagrał 3 płyty: CD SARAKINA (2001), CD JUNCTIONS (2004), CD FRYDERYKATA (2008)
Członkowie grupy:

Jacek Grekow
Akordeon, gajda, kaval. Studiował informatykę w Sofii, a następnie ukończył Konserwatorium Wiedeńskie na Wydziale Pedagogiki Instrumentalnej. Wykonawca, kompozytor i aranżer. Twórca muzyki filmowej i teatralnej.

Jan Mlejnek
Klarnet, tambura. Ukończył Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie – filia w Białymstoku w klasie klarnetu. Jest absolwentem Uniwersytetu Łódzkiego – kierunek germanistyka.

Robert Siwak
Instrumenty perkusyjne. Ukończył Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Perkusista specjalizujący się w graniu na instrumentach etnicznych.